โดย... “โช้ยตี๋”

ขออนุญาตหยิบยืมและดัดแปลง  วลี  ในโฆษณาที่ว่า  “จน  เครียด  กินเหล้า”  ที่นิยมใช้กันมากในขณะนี้  เช่นเดียวกันกับหมู่เพื่อนฝูงของผมเองก็มักจะใช้วลีเหล่านี้  เป็นข้ออ้างในการชักชวนกันไปร่ำสุรากันอยู่เป็นนิจ

หัวข้อของบทความในการ  “เล่าสู่กันฟัง”  ครั้งนี้  ผมเห็นว่ามันช่างสอดคล้องกับสถานการณ์ของตัวเองและใครอีกหลายท่านที่เป็นนักเล่นเล่นเครื่องเสียงรถยนต์   ที่ยังคงรักจะเล่นแม้ในสภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่เฉกเช่นปัจจุบัน 

คำว่า “จน”  หรืออีกความหมายหนึ่งคือ  “ไม่มีเงิน”  แต่สำหรับนักเล่นเครื่องเสียงรถยนต์ อย่างพวกเรา  น่าจะหมายถึงไม่มีเงินเพียงพอที่จะใช้ในการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอุปกรณ์ต่างๆ  ในชุดเครื่องเสียงรถยนต์ของท่านให้ดีตรงตามใจยิ่งขึ้น 

ไม่ว่าสาเหตุของคำว่า  “ไม่มีเงินเพียงพอ”  นั้นจะมาจากสภาพเศรษฐกิจที่ย่ำแย่ก็ดี, ถูกยึดทรัพย์โดย  ผบ.ทบ.(ผู้บัญชาการที่บ้าน)ก็ดี,  ต้องจ่ายค่าเทอมให้กับ  นักเรียน  นักศึกษา  ที่รับอุปการะไว้หลายนางก็ดี  และอีกหลายๆเหตุผล  ก็ว่ากันไป

แน่นอน  เมื่อคำที่ว่านี้แวะเวียนมาทักทายกับนักเล่นเครื่องเสียงรถยนต์คราใด  แต่กิเลสยังคงมีอยู่เท่าเดิม  อยากได้เสียงที่ดีขึ้นแต่การเปลี่ยนอุปกรณ์ก็ยังคงเป็นทางเลือกเดียว  ในการเล่นเครื่องเสียงรถยนต์ความคิดที่มักเกิดในใจก็คือ

“อยากได้เสียงดีขึ้นต้องเปลี่ยนอุปกรณ์  เปลี่ยนอุปกรณ์ต้องใช้เงิน  เงินไม่มีให้ทำอย่างไร?”
นั่นเลยครับ  ความคิดข้างต้นวิ่งเข้ามาวนเวียนในสมองของผมอย่างต่อเนื่องทุกครั้งที่คำๆนี้มาเยือน  เงินไม่มีเสียงที่ว่าดีก็ยังอยากได้แล้วจะให้ทำอย่างไร??  ซึ่งแน่นอนมันย่อมนำพามาซึ่งความ “เครียด” 

ใครบางคนพูดกับผมว่า  “ความเครียดนั้นเป็นทุกข์  สาเหตุของความเครียดเกิดจากกิเลสของตนเอง  เพราะฉะนั้นต้องหาทางดับกิเลสของตนเองให้ได้ซะก่อน  จึงจะเป็นการดับเหตุแห่งทุกข์ที่จีรัง”  ใช่ครับเป็นความคิดที่ถูกต้องตามหลักธรรมคำสั่งสอนของพระศาสดา  แต่ผมทำไม่ได้นี่ค๊าบบ...!!!  หลายๆท่านคงคิดเช่นเดียวกับผมใช่ไหมครับ  (นั่นแน่หาพวก)

ครั้นเมื่อผมได้มีโอกาสได้เยี่ยมชมห้องฟังและร่วมกิจกรรมสัญจร  ของคุณ  ยุทธพงศ์  ลิ้ม  ทำให้ผมได้ตระหนักถึง  ความสำคัญของ  สภาพ  “อะคูสติคในห้องฟัง”  ซึ่งมันสามารถสร้างความแตกต่างทางเสียงให้กับ  ชุดเครื่องเสียงเดิมได้อย่างมากมาย  เมื่อได้ประสพกับตนเองแล้ว   เกิดคำถามขึ้นในใจว่า

ในเมื่อเครื่องเสียงบ้านกับอะคูสติคในห้องฟังเป็นของคู่กันเช่นนั้น  เครื่องเสียงรถยนต์ก็เครื่องเสียงเหมือนกัน  แล้วทำไม??? เราไม่ลอง  มาสนใจปรับแต่งอะคูสติคในห้องโดยสารรถยนต์กันดูบ้าง  เพราะมันเปรียบได้ดั่งห้องฟังเช่นกัน  มิหนำซ้ำยังไม่ต้องเสียเงินมากเท่ากับการปรับปรุงเปลี่ยนอุปกรณ์ภายในชุด  คิดได้ดังนั้นผมจึงลองมานั่งทบทวนถึงสิ่งต่างๆที่ได้รับมาจากคุณ  ยุทธพงศ์  ลิ้ม  พร้อมกับประมวลผล  เพื่อดัดแปลงสิ่งรอบตัวมาใช้ปรับแต่งอะคูสติคในรถยนต์ของตนเองบ้าง

โจทย์แรก  จะลดพื้นที่กระจกให้เหลือน้อยลงได้อย่างไร???

เป็นที่ทราบกันดีในหมู่นักเล่นเครื่องเสียง  ปัญหาใหญ่ที่สุดของ อะคูสติคในรถยนต์  นั่นคือกระจก  พลันชำเลืองเห็นที่บังแดดด้านหน้าจึงลองดึงลงมาทั้งสองข้าง  สัมผัสถึงความแตกต่างทันทีนั่นคงจะเป็น  ความสะอาด, ความสงัดของพื้นเสียง  ส่งผลให้รายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่เคยโดนเสียงอื่นๆบดบังกันเอง  ให้ได้ยินแค่เพียงแผ่วเบาแสดงตนให้รับรู้ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น  โดยเฉพาะเสียงต่างๆตำแหน่งด้านหลังเวที  แต่มิได้หมายความถึง  เสียงที่คมจัดสาดพุ่งเข้าหาตำแหน่งนั่งฟังแต่อย่างใด  ชิ้นดนตรียังตรึงตำแหน่งอยู่ที่ตำแหน่งเดิมหากแต่ชัดเจนขึ้นเท่านั้น  คล้ายกับมองภาพทิวทัศน์ผ่านกระจกที่สะอาดใสกว่าเก่า  สิ่งของที่จัดวางอยู่หลังกระจกใสเหล่านั้น  ก็จะปรากฏชัดกว่ากระจกที่ขุ่นมัว  

ขอติสักนิดว่า   ยังมีเสียงแข็งกร้าวอยู่บางช่วงความถี่!

แต่ก็นั่นแหละครับ!  แววดีก็เริ่มมีให้เห็นขึ้นมาลางๆแล้ว (แอบยิ้มในใจ)  แต่ก็ต้องจนใจครับสำหรับกระจกหน้าคงทำได้เพียงเท่านี้  มากไปพาลจะขับรถไม่ได้เอา  สายตายังคงสอดส่ายหาความต่อไป  อ้อ!!! ยังมีกระจกข้างทั้งสี่บานรวมถึง  กระจกหลังอีกนั่นไง 

ทีนี้จะเอาอะไรแก้ไขปัญหานี้อีก  หรือจะหาอะไรมาลดพื้นที่สะท้อนของกระจกทั้งสี่บานดี ?  มีข้อแม้อีกด้วยว่า  ต้องสามารถมองทะลุเพื่อให้มองกระจกมองข้าง(หูช้าง)  เวลาเปลี่ยนช่องทาง, มองเห็นด้านข้างเวลาขับออกจากซอยและ  มองเห็นเวลาถอยหลังสำหรับกระจกบานหลัง  (คิดสิคิด...ไอ้โซ้ยตี๋) 

หลังจากที่นั่งคิดเดินคิดอยู่หลายเพลาก็ได้สิ่งที่คิดว่าน่าจะใช้ได้นั่นคือ...  หลายๆท่านคงเคยเห็นที่บังแดดด้านข้าง  ลักษณะเป็นผ้าตาข่ายถี่เนื้อบาง  ใช้จุ๊บดูดกระจกเพื่อยึดติดกระจก  แถมพับเก็บได้อีกต่างหาก  มีขายตามร้านขายอุปกรณ์รถยนต์ทั่วไป

ร้านที่ไปซื้อมานั้นขายเป็นคู่  คู่ละ120 บาท  ซื้อมาทั้งหมด 3 คู่  ได้มาแล้วมิรอช้า  นำมาติดกระจะทุกบาน ๆละ  1 ชิ้น  ส่วนบานหลังใช้ 2 ชิ้น

ผลที่ได้เป็นเช่นเดียวกันกับที่บังแดดด้านหน้า  มีความแตกต่างกันตรงที่มันยังส่งผลให้เวทีเสียงแคบลง  แต่คำว่าแคบลงในที่นี้จะว่าไปก็มิได้ถือเป็นข้อเสียสักทีเดียวนัก  กลับสร้างสมดุลให้กับเวทีเสียงจากที่เคยแผ่กว้าง (จนอาจเรียกได้ว่าฟุ้งเกินไป) ลดระดับลงมาในระดับสมดุลกับมิติด้านลึก  ในส่วนของมิติด้านลึกที่ขาดความชัดเจนในตอนแรก  หรือบางท่านอาจเรียกว่าเวทีเสียงแบน  กลับเข้าที่เข้าทางมากขึ้น  และยังให้ความรู้สึกว่าเนื้อเสียงต่างๆมีสเกลที่ใหญ่ขึ้นอีกด้วย 

มาถึงตรงนี้สเกลเสียงที่ใหญ่ขึ้นกลับมาสร้างปัญหาเพิ่มเติมให้อีกอย่างนั่นคือ  ช่องว่างช่องไฟระหว่างชิ้นดนตรีที่เคยมีกลับอยู่ชิดกันกว่าเดิม  เช่นในเวลาฟังเพลงที่มีเครื่องดนตรีหลายชิ้นบรรเลงพร้อมกัน  จะสามารถสังเกตได้ว่าแต่ละเสียงเบียดเสียดกันอยู่

ด้วยความข้องใจได้ลองลดจำนวนที่บังแดดด้านข้างดู  อาการดังกล่าวลดลงได้จริง  ทว่าคุณลักษณ์ที่กล่าวไว้ข้างต้นกลับถูกลดลงตามไปด้วย  ดังนั้นพอสรุปได้ว่าไม่น่าจะใช่วิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้องนัก  จึงติดกลับไปเช่นเก่าค่อยหาวิธีแก้ไขปัญหานี้ต่อไป   

ยังคงมีสิ่งที่สร้างความแตกต่างจากที่บังแดดด้านหน้าอีกนั่นคือ  ยังสามารถปรับแต่งมิติเสียงโดยหากขยับตำแหน่งติดตั้งไปด้านหน้ารถ  เสียงก็จะถอยจากตำแหน่งนั่งฟังไปด้านหน้ารถเช่นกัน  และหากขยับตำแหน่งติดตั้งในทิศทางตรงกันข้ามกับตำแหน่งข้างต้น  เสียงก็เดินหน้าเข้ามาหาตำแหน่งนั่งฟัง   (แน่ะ!!! เอากับมันสิครับ)