ขึ้นต้นให้เข้ากับการต้อนรับหน้าร้อนประเทศไทยกันหน่อย สภาพอากาศที่ร้อนระอุนี้ จะว่าไปคงร้อนไม่เท่าไหร่ เพราะทุกท่านคุ้นเคยกันมาช้านานตั้งแต่ดึกดำบรรพ์แล้ว แต่ประเด็นร้อนของเหตุบ้านการเมืองนี่สิ ดูท่าทีว่ามันจะ “ ไปกันใหญ่ ”
ก็ขอให้พินิจพิเคราะห์กันเองอย่างรอบคอบและรอบด้านนะครับท่านผู้อ่านที่รักทุกท่าน แต่ละเรื่องราวล้วนมีเหตุที่มา กระบวนการที่ดำเนินอยู่ และผลลัพธ์ที่จะเป็นไปเสมอ จะมองหรือจะรับข่าวสารอะไร ควรรับฟังไว้ทั้งสองด้านโดยไม่ยึดติดกับความเชื่อส่วนตนเสียก่อน จากนั้นค่อยคิด ค่อยวิเคราะห์ด้วยเหตุและผลอย่างช้าๆ ท่านอาจจะพบรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ในแต่ละเรื่องราวได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และสามารถถอยตัวเองออกมามองภาพรวมได้ชัด และกระจ่างแจ้งอย่างที่ไม่เห็นเห็นมาก่อนก็เป็นได้
ขึ้นชื่อว่ากรรม หมายถึงการกระทำของบุคคล ซึ่งก็มีทั้งกรรมดี และกรรมชั่ว แล้วกรรมในยุคนี้มันเดินถึงผู้กระทำกรรมช้าเหมือนเมื่อก่อนเสียเมื่อไหร่ ความเร็วและฉับไวที่ว่านี้ ผมเห็นว่าเร็วยิ่งกว่าจรวดชาติใดๆในโลก ลงว่าใครทำอะไร กับใคร ที่ไหน เมื่อไหร่ ไม่นานเมื่อท้องฟ้าที่มืดครึ้มด้วยเมฆหมอกเปิดโล่งออก แสงแดดสีทองสาดส่องไปทั่วหล้าผืนแผ่นดินขวานทองแห่งนี้ เชื่อว่าอะไรๆที่อึมครึม หม่นหมองอยู่นานสองนาน คงแจ่มแจ้งแดงแจ๋มากขึ้น
ขึ้นชื่อว่า “ ข้อมูล ” นอกจากเรื่องความถูกต้องของข้อมูลก็ส่วนหนึ่ง ยังต้องคำนึงถึงแหล่งที่มาของข้อมูล ผู้รายงาน และบุคคลที่รับข่าวสารไปตีความข้อมูลนั้นๆว่าเป็นไปในทิศทางไหน เหมาะสมกับกาลเทศะหรือไม่ อย่างไร จึงขอให้ทุกท่านตระหนักในส่วนนี้ด้วย เพราะมันคือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เราท่านมองภาพรวมอย่างเหมาะสม
ทั้งนี้ ยังต้องพิจารณามุมมองแวดล้อมอื่นๆที่เกี่ยวข้องเข้าด้วยกันในทุกมิติ มันจะทำให้เห็นภาพรวมที่แท้จริงชัดเจนยิ่งขึ้น มิใช่เพียงมองมุมเดียวแล้วตีขลุมเหมารวมความเอาเองทั้งหมด อย่างนี้คนรอบข้างอาจมองท่านว่าคิดเองเออเองไปได้
ถือว่าแถวนี้ก็คนกันเองทั้งนั้นนะครับ จึงอยากฝากเรื่องร้อนเป็นข้อคิดเอาไว้ให้พิจารณากันอย่างใจเย็น
อีกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับวงการเครื่องเสียง และเกี่ยวข้องกับเรื่อง “ ไฟ ” ที่ขึ้นไว้ในหัวเรื่อง จะเป็นอื่นใดไปอีกไม่ได้นอกจากเหตุการณ์เพลิงไหม้บ้าน “ เดอะหั่ง ” เมื่อช่วงปลายปี 2549 ที่ผ่านมา
“ เดอะหั่ง ” ฝากข่าวผ่านมายังผมอีกทอด เพื่อกราบขอบพระคุณน้ำใจไม่ตรีของเพื่อนนักเล่นเครื่องเสียงทุกท่าน ที่บริจาคเงินทองและอุปกรณ์เครื่องใช้เพื่อใช้ยังชีพและที่ส่งกำลังใจมาให้เสมอ จึงทำให้สามารถทำการค้าเลี้ยงชีพของตนและครอบครัวต่อไปได้
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งปี จะว่าไปก็ไวเหมือนโกหก “ เดอะหั่ง ” ได้สร้างบ้านขึ้นใหม่จากรากฐานบ้านหลังเก่า (ก็ด้วยน้ำใจจากเพื่อนพ้องในวงการนี่แหละครับ) เมื่อขึ้นบ้านใหม่เป็นที่เรียบร้อย จึงถือโอกาสเปิดศักราชใหม่ด้วยการเปิดหน้าร้านในบ้านของตัวเองในคราวเดียว อีกทั้งยังทำห้องลองฟังอุปกรณ์เครื่องเสียงไว้เฉพาะอีกหนึ่งห้อง และได้เป็นตัวแทนจัดจำหน่ายลำโพง Vandersteen ซึ่งเป็นลำโพงที่ “ เดอะหั่ง ” เองเคยปั้นให้โด่งดังกับมือตัวเอง สมัยครั้งที่ยังเปิดร้าน “ ไฮไฟ เฮ้าส์ ” ย่านหลังวังบูรพา รวมถึงเครื่องเสียงต่างๆในนามตัวแทนของห้างออดิโอเอ็กเซลเล้นท์อีกหลายยี่ห้อให้เป็นอีกทางเลือกหนึ่งกับนักเล่นเครื่องเสียง
ในส่วนอุปกรณ์ เส้นสายต่างๆสำหรับโมดิฟายที่เคยเป็นจุดขายของ “ เดอะหั่ง ” ราวเดือนก่อนผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมที่ร้าน ก็พบว่าที่เล็ดรอดจากเพลิงไหม้ครั้งนั้น เห็นกับตาตัวเองแล้วใจหาย เพราะอุปกรณ์ส่วนใหญ่วอดวายไปกับเปลวเพลิงกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ !
บ้านช่องที่เคยรกและอัดแน่นด้วยอุปกรณ์สารพัดชนิดเมื่อครั้งก่อนที่ยังไม่เกิดเหตุเพลิงไหม้ในครั้งนั้น อย่าว่าแต่ทางเดินเลยครับ ที่ให้ยืนให้นั่งยังแทบจะไม่มี บัดนี้ได้เปลี่ยนมาเป็นบ้านช่องที่เป็นระเบียบ สดใส และสะอาดตามากขึ้น ข้าวของและอุปกรณ์ต่างๆ ถูกจัดเข้าชั้นและเก็บรักษาอย่างดี จะมีกลิ่นไอเก่าๆให้คุ้นตาบ้าง ก็บริเวณโต๊ะทำงานของ “ เดอะหั่ง ” นั่นแหละ ที่ยังรกและกระจัดกระจายเหมือนเดิม
ประเมินข้าวของและอุปกรณ์ต่างจากสายตา “ เดอะหั่ง ” กล่าวไว้ไม่ผิด เพราะไม่น่าจะเหลือรอดเกิน 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น
แต่ที่น่าสนใจคือ 20 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ (จากโรงรถ) นี่สิครับ...ทีเด็ด !
ด้วยความที่ “ เดอะหั่ง ” มีนิสัยชอบสะสมอุปกรณ์ต่างๆ บ้านช่องครั้งที่ยังไม่ประสบอุบัติเหตุ แออัดยัดเยียดด้วยอุปกรณ์เครื่องเสียง ดูแล้วรก ยุ่งเหยิงยิ่งกว่าโกดังเก็บของ หลายครั้งที่ลืมเอาอุปกรณ์เสริมบางอย่างที่โม้เอาไว้มาให้ผมฟัง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถเอามาให้ได้ ไม่ใช่เพราะไม่มีอย่างที่โม้
แต่หาไม่เจอ...ไม่รู้เอาไปเก็บไว้ที่ไหน
ช่วงเวลาหนึ่ง หลังจากเก็บกวาดเศษซากจากเหตุเพลิงไหม้และคัดแยกอุปกรณ์ที่ยังสมบูรณ์กับอุปกรณ์ที่เสียหายออกจากกัน ผมก็พบว่าจริงๆแล้วที่เห็นภายนอกว่าอุปกรณ์ต่างๆมอดไหม้ไปหมดนั้น เป็นเพียงส่วนหนึ่งของกรุสมบัติของจริง ผมมีเหตุผลที่สามารถกล่าวได้เช่นนี้ นั่นเพราะไม่ว่าใครก็ตามจะเก็บของสำคัญให้รอดพ้นหูตาคนอื่น จะต้องเก็บไว้ในที่ลับตาคนหรือเข้าถึงยาก สำหรับ “ เดอะหั่ง ” ก็เช่นกัน แทนที่จะเก็บของดีไว้ใกล้ตัวมากๆ ก็จัดเก็บเอาไว้ในส่วนที่คนธรรมดาหรือลูกค้าเดินเข้าไปไม่ถึง ซึ่งจะว่าไปแล้ว ผมเองรู้จัก “ เดอะหั่ง ” มาไม่ต่ำกว่า 6-7 ปี ก็ยังไม่เคยรู้
ยกตัวอย่างง่ายๆ ท่อดักปลาไหล หรือ Floaters ที่ “ เดอะหั่ง ” อ้างว่าขายไปหมด ไม่มีเหลือเก็บไว้กับตัวเองนานแล้ว พอไฟไหม้บ้านเข้าให้ “ เดอะหั่ง ” ถึงกับบ่นเสียดายอุบอิบว่าถูกเปลวไฟหลอมละลายไปเสียเกลี้ยง
ผมปลอบใจอย่างคนไม่รู้เรื่อง เฮียเก็บไว้ไม่เท่าไหร่ อย่าไปเสียดายมันมากเลย? “ เดอะหั่ง ” ซึ่งหลุดปากพูดออกมาแล้ว ก็ต้องตอบแบบเสียไม่ได้ว่า “ ไม่เท่าไหร่ได้ยังไง หั่งเก็บเอาไว้นิดหน่อย....แค่ 30 กว่าตัวเอง ” (โห) ดูความประหยัดมัธยัสถ์ (ที่ว่านิดหน่อย) ของเฮียแกเอาเองเถอะครับท่าน นี่ถ้าพูดว่า “ พอมีเก็บไว้บ้าง ” คงไม่ใช่เป็นร้อยตัวหรือ?
ตำแหน่งที่เก็บ Floaters ไว้ ก็โน่นแหละครับ ต้องรื้อค้นปีนป่ายกันอยู่หลายนานกว่าจะได้เห็นเศษซากท่อดักปลาไหลละลายเกาะโครงเหล็กชั้นวางอุปกรณ์ เรียกว่าแทบอยากจะขอไปกลับไปเกิดใหม่เป็นลิงอุรังอุตังกับเขาทีเดียว
ทว่า, มีอยู่หนึ่งตำแหน่งในตัวบ้านที่ยังปลอดภัยจากเพลิงไหม้ เพราะส่วนหนึ่งถูกบานกระจกขนาดใหญ่กั้นความร้อนไว้ในระดับหนึ่ง และก่อนที่เปลวไฟจะลุกลามไปถึง รถดับเพลิงก็มาช่วยสกัดไฟไว้พอดี และตำแหน่งนี้แหละครับ ส่วนที่เก็บกรุสมบัติ 20 เปอร์เซ็นต์ที่ว่านี้ให้คงอยู่ใสภาพเดิมเกือบ 100 เปอร์เซ็นต์ (ผมเห็นมากับตา)
ตำแหน่งที่ว่านี้คือ... “ โรงรถ ”
สายทองแดงบริสุทธิ์เคลือบเงินเงาวับ เกรดเดียวกับที่ใช้ไวริ่งในเครื่องเสียงไฮเอ็นด์อย่าง Mark Levinson, Krell, Cello ฯลฯ รวมหลากหลายชนิด ขนาด และรูปแบบ ที่เป็นวัสดุเก่าเก็บในยุคที่ “ เดอะหั่ง ” เป็นผู้นำเข้าหนึ่งในตำนานของเส้นสายคือ Distech ที่เป็นผู้ผลิตสายไฟเอซียี่ห้อแรกของโลก รวมถึงสายอะไหล่ของสาย Omega Gold ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ในโรงเก็บรถของ “ เดอะหั่ง ” กล่องพลาสติกและลังใส่อุปกรณ์ไม่มีแม้ความเสียหายใดๆนอกจากคราบเขม่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ผมเคยเห็นตัวนำภายในสายลำโพง Omega Gold รุ่นสูงสุดครั้งหนึ่ง คราวที่ “ เดอะหั่ง ” นำมาเปลี่ยนขั้วหางปลาใหม่ให้นักเล่นรุ่นใหญ่ ด้วยความสงสัยเพราะฉนวนและลักษณะโดยรวมคล้ายคลึงกับสายเงินที่ใช้โมดิฟายเครื่อง และสายที่ใช้ใน Hi-Fi Plug เป็นประจำ จึงได้สอบถามตรงๆว่า ดูเหมือนกับเป็นสายโรงงานเดียวกัน?
“ เดอหั่ง ” ยิ้ม แต่ไม่เคยตอบ
มาได้คำตอบอีกครั้งก็คราวนี้ ว่าเส้นสายที่ใช้อยู่มาตลอด และบอกเสมอว่าเป็นวัสดุเก่าเก็บ แท้จริงคือสายที่ผลิตโรงงานเดียวกับ Omega Gold และ Cello นี่เอง
ถึงวันนี้ ใครหลายคนอาจไม่รู้จัก Omega Gold เพราะเจ้าของสูตรซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทในคนเดียวได้เสียชีวิตไปนานมากแล้ว
สาย Omega Gold ดียังไง? อันนี้ต้องให้ท่านผู้อ่านที่รักไปสอบถามนักเล่นรุ่นเก๋าทั้งหลายคงจะได้คำตอบ แต่เท่าที่รู้และพอจะบอกได้คือสายระดับไฮเอ็นด์ในยุคเกือบยี่สิบปีก่อน ช่วงจังหวะที่เงินบาทยังคงค่าที่ 20 บาทต่อดอลล่าร์สหรัฐ สายลำโพงรุ่นเรือธงชนิดซิงเกิ้ล-ไวร์ของ Omega Gold มีราคาขาย (ลดแล้ว) สุทธิร่วม 70,000 บาท ถ้าเป็นไบ-ไวร์ก็ให้คู่ 2 คือ 140,000 บาท ถ้าคิดด้วยค่าเงิน ณ วันนี้ (ดอลล่าร์ละ 36 บาท) ก็เบาะๆแค่สองแสนกลางๆเท่านั้นเองครับท่าน !
ระดับราคาประมาณนี้ในยุคนั้น ยุคที่ยังไม่มีการให้ความสำคัญกับเรื่องสายลำโพงสายสัญญาณกันเลย เล่นกันแต่เครื่องอย่างเดียว (สายไฟเอซี...ไม่ต้องพูดถึงนะครับ ไม่มีใครเชื่อไม่ว่า ใครที่พูดถึงเรื่องนี้จะถูกมองว่า “ บ้า ” ไปได้ง่ายๆ) เอาเป็นว่าที่เห็นม้วนตีตรา Made In USA วางหรานั้น ก็มีอยู่หลายขด หลายม้วนทีเดียว
ใครสนใจในเรื่องเส้นสาย เรื่องโมดิฟาย และเรื่องอื่นๆที่เกี่ยวข้อง ก็ลองติดต่อสอบถามหรือไปขายขนมจีบกันเองเอาตามสะดวกนะครับ (ติดต่อได้ที่ “ เดอะหั่ง ” 0-2565- 4417, 081 -915-6121) ของเหลือน้อย และน้อยที่ว่านี้ก็เป็น “ ของดีกรุแตก ” อีกต่างหาก ผมบอกได้แค่นี้ละครับ
ถึงตรงนี้ ในฐานนะที่ (ลักลอบ) เปิดเผยความลับของ “ เดอะหั่ง ” จนเกือบหมดก๊อก เพื่อความสบายใจของท่านผู้อ่านและตัวผมเอง ผมอยากจะขอท่านผู้อ่านที่รักเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นคือ...
อย่าอ้างว่ารู้มาจากผม เพราะเรื่องนี้เป็นความลับที่ “ เดอะหั่ง ” บอกผมแค่คนเดียว ไม่อยากให้ “ ใคร ” รู้ แกให้เหตุผลกับผมว่า ประเดี๋ยวนักเล่นเครื่องเสียงที่รู้จักมักคุ้นจะไปหักคอแก ผมเองในฐานะที่รับปากกับ “ เดอะหั่ง ” ก็รักษาสัญญาณลูกผู้ชายอย่างเหนียวแน่นที่สุดโดยรับปากว่า
“ จะไม่มีทางเล่าเรื่องนี้ให้ “ ใคร ” รู้เลยสักคน ”
แล้วถ้าท่านผู้อ่านสงสัยว่าเหตุใดผมจึงเล่าให้ทุกท่านฟัง มันก็ไม่แปลกนี่ครับที่จะบอกมิตรรักแฟนประจำคอลัมน์ซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้มีพระคุณของผม อุตส่าห์อุดหนุนติดตามอ่านกันอยู่ทุกเดือนๆโดยไม่เคยรังเกียจเดียดฉันท์ ผมเองก็ซึ้งในพระคุณของทุกท่านและไม่ถือว่าทุกท่านเป็น “ ใคร ” ซึ่งก็หมายถึงคนอื่นคนไกล หรือคนไม่รู้จักของผมอย่างแน่นอน แต่ถือเป็น “ คนกันเอง ” ทั้งนั้นสำหรับผม ไม่ใช่ “ ใคร ” ที่ไหนสักคน (ถือว่ารักษาสัญญาที่มีให้ต่อ “ เดอะหั่ง ” อย่างหนักแน่นอย่างสุดชีวิตแล้ว)
เพราะฉะนั้น จุ๊ๆ ... เงียบๆไว้ แล้วแอบไป “ หักคอ ” กันเองตามสะดวกครับ